logo Szlachetnych z drzewkiem 50x75procjpg

  • 111111111111

    PRACĄ DLA NASZYCH RODZIN I OJCZYZNY 
    ZBUDUJEMY POLSKĘ SPRAWNĄ, SILNĄ I SPRAWIEDLIWĄ

  • 2

Tezy Programowe
Szlachetnych

Tekst do dyskusji i uzupełnienia

Wstęp

Polska dokonała przez ostatnie 25 lat ogromnego skoku cywilizacyjnego, dwa razy więcej produkuje towarów i usług a eksport jest osiem razy większy. Żyjemy dłużej i znacznie lepiej. Nasz Kraj jest niewątpliwie piękniejszy, mądrzejszy i bardziej zasobny. Osiągnęliśmy to wielkim kosztem. Polacy należą do najszybciej starzejących się społeczeństw na świecie. Z Polski wyemigrowało za pracą ponad 2 mln młodych wykształconych osób. W Kraju w dalszym ciągu jest ponad 10% bezrobotnych głównie młodych wykształconych ludzi a dzietność polskich kobiet obniża się do poziomu 1,2 d/k, który grozi najpierw wstrzymaniem rozwoju a w konsekwencji do fizycznej likwidacji narodu. Powstał system gospodarczy w którym strategiczne i najbardziej rentowne sektory są w rękach kapitału zagranicznego. Przywództwo gospodarcze i polityczne od początku transformacji skutecznie blokuje powołanie samorządu gospodarczego, zamykając możliwość konsolidacji drobnego polskiego kapitału wykluczając z życia społeczno-politycznego najbardziej pro państwową i najliczniejszą klasę zawodową jakim są mali i średni przedsiębiorcy. Dodatkowo, współczesne społeczeństwo Polskie rozpada się jako wspólnota a elity polityczne narodu nie dają gwarancji wyjścia z tego kryzysu. Największą porażkę jako naród ponosimy w obszarze kultury odchodząc od wartości, które trzymały nas razem w okresach trudnych. Ogół społeczeństwa wpadło w okres zadowolenia z widocznej poprawy warunków życia i stagnacji politycznej w kraju i na świecie co spowodowało ogólnonarodową znieczulicę na sprawy Ojczyzny. Jednak sprawy w Kraju i zagranicą idą w złym kierunku a zabetonowana scena polityczna nie daje możliwości zmian. Bezpieczeństwo Państwa, narodu i poszczególnych obywateli jest coraz bardziej zagrożone. Polaryzacja społeczeństwa polskiego w koło dwóch wrogich sobie doktryn politycznych oraz realne zagrożenie wojną na wschodzie zmusza do refleksji nad przyszłością. W takiej sytuacji musi przyjść w społeczeństwie przełom świadomości, który będzie miał charakter żądań radykalnych zmian często ze sobą sprzecznych. Może zapanować ogólna anarchia, która zniszczy demokracje pluralistyczną pod hasłem ‘władza dla ludu’. Od takiego stanu społecznego niezadowolenia, tylko krok do otwartej krwawej rewolucji. Z historii wiemy, że rewolucja to ogromne zło i straty, dlatego trzeba już teraz przygotować inny scenariusz prawdopodobnych wydarzeń wyprzedzając spodziewane niechciane fakty. Jest to robota przede wszystkim dla polskich naukowców w kraju i zagranicą oraz nowego pokolenia polityków i działaczy społecznych.

Analitycy powinni opracowywać na bieżąco prognozy zagrożeń, stratedzy budować a następnie korygować przyjęte strategie wskazując kierunki prac, planiści tworzyć plany obrony i rozwoju Kraju. Nowa elita narodu świadoma oczekiwanych zmian powinna korzystając z opracowań naukowców mobilizować Polaków do aktywności politycznej i społecznej, koniecznej do przeprowadzenia wymaganych zmian. I wreszcie cały naród mimo podziałów, zjednoczony pod hasłem ‘bezpieczna Polska’ powinien wspierać reformatorów wprowadzających wielką reformę. Jest to działanie na miarę Konstytucji 3-go Maja i oczekiwań Jana Pawła II. Grupa Polaków Szlachetnych inspirowana nauką społeczną Kościoła, nowoczesnym patriotyzmem wynikającym z dorobku solidarności społecznej i obawą o przyszłość Kraju, proponuje ogółowi społeczeństwa pracę przy wspólnym budowaniu nowej bezpiecznej Polski. Jest to początek wielkiego dzieła, którego autorami powinny być wszystkie środowiska oczekujące na reformy. Zaczynamy od propozycji koniecznych zmian w obszarach, które uważane są za najważniejsze, najpilniejsze i najbardziej potrzebne w obecnej sytuacji. Są nimi Praca, Rodzina, Ojczyzna-PRO podstawowe nasze wartości i zarazem podstawowe potrzeby Polaków. Uważamy że ich realizacja zapewni bezpieczeństwo i pomyślność Ojczyzny oraz przywróci poczucie wspólnoty narodowej Polaków. Te cele są inspiracją naszego środowiska do połączenia wysiłku patriotycznie nastawionych Polaków do wspólnego działania przy naprawie Rzeczpospolitej. Nie są dla nas ważną przeszkodą istniejące obecnie podziały: polityczne, społeczne, wyznaniowe, kulturowe, itp. przy zapraszaniu do współpracy wszystkich chętnych. Nazwaliśmy się Szlachetnymi. Mamy nadzieje, że znajdziemy zrozumienie w środowiskach i wspólnotach, które czerpią inspirację do działania z polskiej historii, zdobywają i wykorzystują rzetelną wiedzę, wsłuchują się w naukę Jana Pawła II, zdobywają autorytet pracując dla najbardziej potrzebujących i widzą potrzeby zmian z pozycji zwykłego obywatela. Im proponujemy poprawienie i uzupełnienie naszych tez programowych o potrzeby i zadania własnego środowiska. Tym sposobem zbierzemy znaczną część ogólnonarodowych potrzeb, które będą podstawą do zbudowania programu wielkiej reformy Kraju i wyrazem demokracji partycypacyjnej. Najważniejszą zdobyczą tego działania będzie integracja narodu przy realizacji wspólnego celu jakim będzie Transformacja Państwa Polskiego-TPP. Następnym krokiem będą opracowane programy i plany umiejscowione w konkretnych miejscach i społecznościach wykorzystujące lokalne zasoby. Kolejną wartością dodaną tego działania będzie włączenie szerokich rzesz społeczeństwa w poparcie reformy, bez której jej realizacja jest niemożliwa. Naszym zdaniem opracowaniem programu wielkiej reformy Kraju powinien zająć się Ogólnokrajowy Komitet Zmian powołany przez Sygnatariuszy Umowy Narodowej Szlachenych. Sygnatariuszami umowy powinny być te środowiska i wspólnoty, które włączą się w budowanie programu reformy a następnie w przeprowadzenie transformacji w całym Kraju. Natomiast kierownikami zmian powinni być wybitni niezależni naukowcy ze swoimi zespołami mający realne wsparcie polityczne i uprawnienia zarządcze. Koordynacją realizacji całego programu zmian we wszystkich fazach prac musi być Rząd RP mający silną pozycje polityczną w Sejmie zdominowanym przez „reformatorów”. Zdajemy sobie sprawę z tego że w Polsce są środowiska, które mają własne projekty przeprowadzenia koniecznych reform. Chcemy im przedstawić nasz plan i wybrać najlepszy by dalej razem dążyć do wspólnego celu.

Realizacją tego dzieła chce zajmować się ruch Szlachetnych, który poza pisaniem Tez Programowych stara się integrować środowisko ludzi szlachetnych przez organizowanie debat programowych i współpracę z innymi wspólnotami. Dużą pomocą w upowszechnianiu naszych poglądów i dokonań służy strona internetowa www.szlacetni.org . W następnej kolejności planujemy powołać organizację, dedykowaną do obsługi organizacyjnej i finansowej naszej działalności. Mamy nadzieję, że głównymi fundatorami będą patriotycznie nastawieni Polacy z kraju i zagranicy, samorządy lokalne i zawodowe zainteresowane swoim rozwojem i całego Kraju. Docelowo to dzieło powinno uzyskać rangę naukowej instytucji społecznej utrzymującej się z dobrowolnych składek obywateli oraz opłat za zrealizowane prace zlecone przez organy Państwa i samorządy. Instytucja ta musi zachować niezależność polityczną a jej opracowania i ekspertyzy cechować będzie fachowość, bezstronność i rzetelności. Zaczynając budowanie programu reformy Kraju jako przygotowanie do transformacji, nasze środowisko mając świadomość, że trzeba ją realizować krok po kroku przez wiele lat, proponujemy zacząć debatę od odpowiedz na pytania: -jak rozwijać Ojczyznę wzmacniając jej siłę, sprawność, i sprawiedliwość? - jak zapewnić potrzebną pracę wszystkim Polakom w Kraju? - jak wzmocnić polską rodzinę i uchronić Polskę przed klęską demograficzną w tym jak włączyć Polaków z zagranicy w sprawy krajowe? Na te trzy dla nas podstawowe pytana próbujemy odpowiedzieć w naszych tezach programowych. Wiemy że nasze propozycje są wielce niedoskonałe, wymagają poprawy i uzupełnień. Będziemy je poprawiać współpracując ze wszystkimi środowiskami które tego będą chciały. Przede wszystkim zależy nam na współpracy z naukowcami, samorządami terytorialnymi i zawodowymi oraz organizacjami przedsiębiorców. Także będziemy debatować z politykami, żądając wprowadzenia do programów wyborczych zadań wynikających z potrzeb zawartych w naszych tezach. Ponad to nasz udział w dialogu społecznym i obywatelskim będzie znaczący, ponieważ jest to doskonałe miejsce do prezentowania swoich racji i pozyskiwania partnerów. Przyjmiemy również wszystkie inne propozycje oparte na narodowych wartościach zmierzające do wspólnego celu jakim jest bezpieczeństwo Rzeczpospolitej Polskiej i jej obywateli teraz i w przyszłości.

Ojczyzna

Ojczyzna to fizyczne i emocjonalne miejsce na ziemi zajęte przez wspólnotę, którą tworzy polski naród. Określone granicami terytorium Polski zamieszkują ludzie mający wspólną historię, kulturę i tradycję, posługujący się tym samym językiem, uznający w dużej większości katolicyzm jako swoją religie. Obecna Polska to wielopokoleniowy i dziesięciowiekowy dorobek narodu polskiego. Polska jest miejscem zamieszkania i pracy prawie czterdziestu milionów Polaków oraz miejscem pochodzenia dwudziestu milionów obywateli świata, którzy uważają się za Polaków. Słowo Ojczyzna historycznie wywodzi się od pojęcia ojcowizna rozumiana jako majątek /dobytek/ rodzinny pozostawiony przez poprzednie pokolenia rodu. W tradycyjnej kulturze polskiej Ojczyzna czyli Rzeczpospolita /dobro wszystkich/ stanowiła dla Polaków swoisty dorobek rodzinny, ponieważ uważali się oni wraz z innymi Polakami współwłaścicielami wspólnoty zwanej Polska. Dzisiejsza Polska jest znacznie inna, ponieważ ogromna większość obywateli nie ma poczucia współwłasności Rzeczpospolitej. Jest ukształtowaną przez rozbiory, okupacje, globalizacje i naszą głupotę, masą ludzi o znamionach narodu, ale bez silnych więzi wspólnotowych. To trzeba zmienić. Najpierw polscy patrioci w pełnej zgodzie muszą w koło siebie budować nowoczesny naród, który będzie świadomy siebie i swoich celów oraz będzie miał poczucie historycznej odpowiedzialność za wspólnotę, czyli Rzeczpospolitą a Polacy jako członkowie tej wspólnoty będą czuli i przeżywali świadomość swojej osobowości, swoich praw i obowiązków oraz swojej godności. Następnie w grupach zadaniowych w ramach swoich możliwości i poczuciu patriotycznego obowiązku zaczną zmienić Kraj poczynając od spraw najbliższych, najpotrzebniejszych i najprostszych. Kolejnym zadaniem jest łączenie siły wszystkich patriotów do przeprowadzenia koniecznej reformy Państwa Polskiego i poprawienia relacji społecznych. Na tym etapie działań potrzebna będzie umowa narodowa, którą przyjmą zgodnie siły patriotyczne narodu. Zreformowane Państwo i odnowione społeczeństwo zacznie dynamicznie i harmonijnie się rozwijać w oparciu o społeczną gospodarkę rynkową z elementami ekonomi społecznej oraz demokrację partycypacyjną. Zmieniając Ojczyznę należy dążyć do równowagi na rynku pracy, rozwijać partnerstwo publiczno-prywatne na bazie lokalnych wspólnot społeczno-gospodarczych, wykorzystując zasoby lokalne, tworząc nowoczesne grupy producentów w formie klastrów, działających w miastach i na wsi. Taka reforma zdynamizuje rozwój narodowej kultury, w polskich rodzinach zaczną się rodzić dzieci, emigranci zaczną powracać do Ojczyzny. Silne, sprawne i sprawiedliwe Państwo będzie gwarancją bezpieczeństwa całej wspólnoty narodowej i jej obywateli.

Państwo

W polskiej kulturze państwo jest zewnętrznym wyrazem i najważniejszym czynnikiem realizacji podmiotowości narodu. Naród polski istniał i rozwiał swoją podmiotowość przez stulecia bez swojego państwa. Okres ten od konfederacji barskiej po solidarność zapisany jest w naszej historii jako czas ciągłej walki o własne niepodległe państwo polskie. W walce tej nie chodziło tylko o wywalczenie skrawka terytorium o nazwie Polska a głównie chodziło o prawo do pełnego rozwijania tożsamości narodowej w kulturze, gospodarce, prawie, strukturach państwa, obronności, edukacji i polityce. Jednym słowem chodziło o to by w wolnej Rzeczpospolitej gospodarzami byli Polacy. Polscy patrioci uważali i uważają, że wolne państwo polskie powinno mieć silną władzę z woli narodu i przede wszystkim dla narodu. Państwo jest także wspólnotą wspólnot, które poprzez swoje organy sprawuje władzę w trosce o bezpieczeństwo i dobro wspólne oraz poszczególnych obywateli. W kulturze polskiej najważniejszy jest człowiek /obywatel/, dlatego działalność władzy musi mieć charakter pomocniczości a nie represyjny. Władza powinna pozostawić inicjatywę i swobodę działania indywidualnym osobom i wspólnotom w ramach obowiązującego prawa. Głównym i podstawowym zadaniem Państwa Polskiego jest bezpieczeństwo obywateli oraz stworzenie takich warunków materialnych, kulturalnych, społecznych i politycznych, w których każdy obywatel mógłby godnie żyć. Pomocniczość to także wprowadzenie w całym Kraju zasady współrządzenia administracji państwowej i samorządów terytorialnych, gospodarczych oraz zawodowych by władza była blisko obywatela i nie rządziła tylko biurokracja. Ponad to zadaniem organów państwa jest wskazywanie kierunków społecznego działania, konsolidacja aktywności obywateli, pomoc w budowaniu trwałych struktur społeczeństwa obywatelskiego. Jest to kierunek rozwoju demokracji partycypacyjnej podstawowego elementu postulowanej reformy Państwa – transformacji ustrojowej.

Polityka Państwa i jej realizacja jest kojarzona przez ogół społeczeństwa z działaniami Sejmu, Rządu i naczelnych instytucji państwowych mających na celu przede wszystkim, zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom i Ojczyźnie. Dlatego świadoma część społeczeństwa oczekuje i domaga się od polityków spójnej strategii rozwoju Państwa w rozbiciu na dziedziny odpowiadające ministerstwom. Każdy minister jako wysoko kwalifikowany urzędnik państwowy a nie polityk, powinien dostać do realizacji bliskie i dalekie cele dla swojego resortu. Oceną efektywności i sprawności ministrów powinno zajmować się przede wszystkim społeczeństwo /zainteresowane grupy/ na bieżąco nie czekając na wybory. Dotychczasowa praktyka wykazała, że nie ma właściwie kontroli nad rządem w sytuacji większości sejmowej, lub jest ona mało skuteczna. Polityki /plany działania/ dziedzinowe jak polityka zagraniczna, obronna, bezpieczeństwa wewnętrznego, ochrony zdrowia, gospodarki itd. powinny być na bieżąco tworzone i realizowane zgodnie z potrzebami wytyczonymi przez cele zawarte w polityce Państwa.

Ustrój

Ustrojem w Polsce jest i być powinna demokracja przedstawicielska /pluralizm polityczny/. Po 25 latach funkcjonowania tych zasad w Polsce jest powszechne przekonanie, że system oparty na wyborach między tymi samymi partiami politycznymi i przeważnie tymi samymi politykami nie tworzy elity narodu . Wybrani nie realizują potrzeb obywateli i Ojczyzny ale robią interesy własne, wspierają rodziny i klientów swoich partii. Powstał bardzo niebezpieczny dla naszego Państwa dysonans wynikający z braku zaufania między klasą polityczną a ogółem obywateli. Powrócił stary podział na My i Oni, który tym razem oznacza początek kryzysu społeczno-politycznego RP. Trzeba przygotować propozycje poprawienia systemu demokracji przedstawicielskiej wzmacniając go elementami demokracji bezpośredniej. Uważamy, że niektóre rozwiązania skłaniające obywateli do angażowania się w życie społeczno-polityczne Kraju mogą mieć nawet charakter wymuszenia prawego, tak jak np. udział Belgów w wyborach. Podstawowa zmiana powinna jednak dotyczyć zmiany relacji obywatel-władza. Obywatel musi mieć przekonanie, że władza jest sprawowana w jego imieniu dla dobra jego i Ojczyzny a Ojczyzna jest własnością wszystkich Polaków o którą się wspólnie dba. Ustrój państwa, który umożliwia w maksymalnym stopniu swoim obywatelom udział w sprawowaniu władzy, nazywa się partycypacyjny. Dzisiaj sprawująca władzę elita polityczna demonstruje nieufność wobec demokracji bezpośredniej, postrzegając obywateli jako nieproszonych gości, którzy zakłócają ich proces rządzenia. Taka postawa ma osłonę konstytucyjną . Ustawa zasadnicza deklaruje istnienie demokracji bezpośredniej ,ale uzależnia ją całkowicie od zgody większości rządowej. Zamrożenie demokracji bezpośredniej demobilizuje społeczeństwo, zniechęca do aktywności i osłabia więź obywateli z Państwem. To trzeba zmienić.

Prawo

Prawo powinno być zawsze zgodne z oceną moralną większości społeczeństwa. Powinno ono chronić podstawowe prawa osoby ludzkiej: prawo do życia, prawo do wolności i prawo do rozwoju. Drugą zasadą jest czynienie dobra zgodnie z literą prawa. Trzecią zasadą jest budowanie sytemu prawa sprawiedliwego. Są to zasady funkcjonujące w kulturze europejskiej od wielu stuleci określone w personalizmie, nauki o nowoczesnym społeczeństwie. Na tych zasadach powinien być oparty cały porządek prawny dzisiejszej Unii Europejskiej. O takiej Europie marzyli ojcowie założyciele wspólnoty europejskiej. Niestety tak nie jest. Także wiele problemów wywołuje próba ujednolicenia prawa we wszystkich krajach Unii. W wielu krajach UE w tym również w Polsce, prowadzone są obecnie bardzo ostre spory o interpretacje zapisów i stosowanie prawa unijnego w życiu społecznym. Spory te podważają zaufanie do prawa stanowionego i skłaniają duże części społeczeństw do nieposłuszeństwa, co dezintegruje narody i zmniejsza siłę państw. W Polsce mamy od początku III RP ten kryzys, który coraz głębiej dzieli naród i hamuje rozwój Kraju. Musi nastąpić w tej sprawie wyraźny przełom polegający na przejrzeniu obecnie obowiązującego całego prawa stanowionego z punktu widzenia wartości tradycyjne uznawanych w Polsce przez większość narodu uwzględniając słuszne postulaty mniejszości. Trzeba także znowelizować prawo w kierunku zlikwidowania instytucjonalnej nieodpowiedzialności pracowników i instytucji administracji publicznej oraz postawienie skutecznej tamy korupcji. O fundamentalnych wartościach na których trzeba oprzeć całą strukturę prawa stanowionego powinien zadecydować naród głosując w ogólnokrajowym referendum. Koniecznym będzie określenie w jakich obszarach i pod jakimi warunkami można przyjąć prymat prawa UE nad prawem Polskim. Ta praca powinna mieć szerszy wymiar i skończyć się Wielką Kodyfikacją i Unifikacją Prawa Polskiego. W pierwszej kolejności należy zmienić ustawę zasadniczą Konstytucję RP. Następnie ze szczególną wnikliwością należy przejrzeć cały zestaw ustawodawstwa dotyczącego rodziny a przede wszystkim znowelizować Kodeks Rodzinno-Opiekuńczy w zakresie prawa majątkowego, adopcyjnego, rozwodowego, opiekuńczego i spadkowego oraz ochrony zdrowia, opieki społecznej, edukacji i odpowiedzialności rodziców za wychowanie dzieci. Kolejna szybka zmiana powinna dotyczyć prawa pracy. Równocześnie trzeba zacząć nowelizację prawa administracyjnego i gospodarczego oraz wszystkich pozostałych dziedzin życia Polaków w tym przywrócić karę śmierci. Hasło „PRAWO JEST OSTOJĄ RZECZPOSPOLITEJ” musi być faktem.

Konstytucja Rzeczpospolitej Polskiej musi być gruntownie zmienona. Praca nad zmianami w Ustawie zasadniczej są prowadzone w innym trybie i zostaną przedstawione w terminie późniejszym.

Władza

Polska demokracja w okresie III RP wykazała wiele zalet ale również dojrzała do zmian. Po pierwsze demokracja pluralistyczna nie wszędzie się sprawdziła. Partie polityczne walcząc o władze gubią główny cel władzy publicznej jakim jest harmonijny rozwój i bezpieczeństwo Kraju. Trzeba wprowadzić w obecnie obowiązujący system duże elementy demokracji partycypacyjnej, które zmniejszą negatywną selekcje kandydatów na posłów i radnych oraz wprowadzą mechanizmy kontrolujące przebieg ich kadencji. Demokracja partycypacyjna zdecentralizuje procesy podejmowania decyzji i zaangażuje wspólnoty w realizacje zadań. Ze wszystkich elementów życia społecznego w Polsce szczególnie źle funkcjonują służby państwowe i administracja publiczna. Jest to największy problemem Państwa. Naprawę zacząć trzeba od głębokich zmian w prawie, które będą dotyczyć wszystkich elementów władzy od parlamentu do sołtysa, od Konstytucji do uchwały rady najmniejszej gminy w Polsce. Taką reformę trzeba dobrze przygotować i jej wdrożenie rozłożyć na wiele lat, choć czasu na wykonanie tej pracy mamy już niewiele. Pierwszym krokiem wzmacniającą władzę publiczną być powinno dokończenie reformy samorządowej przez ustawowe powołanie samorządu gospodarczego.

Władza prawodawcza. W Parlamencie trzeba zmienić funkcje i zasady działania Senatu. W Sejmie i radach należy wprowadzić procedury sądowej odpowiedzialności posłów i radnych oraz partii politycznych za oszukiwanie wyborców. Konieczne są także zmiany w ordynacji wyborczej wprowadzając jednomandatowe okręgi wyborcze, proste procedury odwołania posłów i radnych w czasie kadencji i zmianę 50% składu izby w połowie kadencji. Zmiana immunitetu poselskiego, zlikwidowanie dotacji dla partii, obowiązek przyjęcia pod obrady Sejmu czy rady projektów ustaw i uchwał które uzyskały określoną ilość podpisów obywateli oraz nakaz publicznych sprawozdań posłów i radnych zamieszczanych w ogólno dostępnych publikatorach co roku, to długo oczekiwane konieczne zmiany. Pracę Sejmu i rad regionalnych powinien wspomagać dialog obywatelski.

Forum dialogu obywatelskiego trzeba powołać na trzech szczeblach zarządzania Państwem /krajowym, wojewódzkim, powiatowym/. Forum składać się powinno w równej liczbie z reprezentantów trzech samorządów /regionalny, gospodarczy, zawodowy/ oraz władzy prawodawczej /Sejm, rady/ i władzy wykonawczej /rząd, zarządy/. Na najwyższym szczeblu pracował by zmieniony Senat, na szczeblu województw zmienione wojewódzkie komisje dialogu społecznego, a na szczeblu powiatu zmienione rady zatrudnienia. Forum dialogu obywatelskiego mieć powinno ustawowe prawo na wszystkich swoich szczeblach, wnoszenia propozycji prawodawczych, wydawania opinii o aktach prawnych i oceny w sprawach związanych ze sprawowaniem władzy. Trzeba zadbać o wyeliminowanie ze składów Forum układów politycznych i towarzyskich. W ramach Forum powinny pracować zespoły, które zajmą się dialogiem: społecznym /pracodawcy-pracownicy/, gospodarczym /przedsiębiorcy-władza/, edukacji /obywatele-nauczyciele-władza/, ochrony zdrowia /obywatele-lekarze-władza/ i innymi potrzebnymi sprawami. Cały system Forum Dialogu Obywatelskiego powinno być jednym z podstawowych filarów polskiej demokracji partycypacyjnej.

Władza wykonawcza – od premiera do sołtysa musi zostać usprawniona. W pierwszej kolejności należy doprowadzić do końca reformę samorządową i powołać samorząd gospodarczy oraz wyłonić krajową i regionalną reprezentację samorządu zawodowego. Powołanie samorządu gospodarczego, który w świetle prawa będzie elementem administracji publicznej, znacznie ją usprawni i uprości. Wiele dotychczasowych funkcji i zadań prowadzonych obecnie przez administracje centralną i terytorialną przejdzie w kompetencje samorządu gospodarczego i częściowo zawodowego. Dzięki samorządowi gospodarczemu społeczność przedsiębiorców stanie się zorganizowaną wspólnotą samorządową, mającą swoją reprezentacje zawodową i wpływ na rozwój gospodarczy głównie w regionach. Następnym krokiem decentralizującym zadania administracji publicznej powinno być włączanie wspólnot lokalnych w trwałe projekty społeczno-gospodarcze związane z miejscową ludnością. Potrzebne będą też akty prawne wprowadzające obowiązek przeprowadzania w biurach, instytucjach i urzędach władzy publicznej okresowych przeglądów kadr oraz kadencyjność wyższych urzędników z koniecznością przeprowadzania konkursu otwartego na te stanowiska. Urzędy, biura i instytucje władzy państwowej muszą być wyposażone w najnowocześniejsze urządzenia biurowe a nade wszystko muszą zatrudniać dobrze przygotowanych pracowników do pracy z obywatelami. Cały aparat władzy musi być powiązany kompleksowym, niezawodnym, bezpiecznym i zintegrowanym systemem informatycznym. Ludzie władzy powinni być dobrze wykształceni i charakteryzować się empatią a przede wszystkim mieć świadomość usługowej roli administracji państwowej w kontaktach z obywatelami. Szczególną powinnością ludzi władzy powinna być troska o obronność Kraju. Każdy obywatel pełniący funkcje z wyboru czy będący na etacie we wszystkich strukturach władzy publicznej, urzędach, biurach i innych instytucjach państwowych powinien być wojskowo przeszkolony a do 45 roku życia służyć w ochotniczych rezerwowych formacjach wojskowych.

Wymiar sprawiedliwości /sądy, prokuratura i więziennictwo/ wymaga ogromnych zmian w całym systemie a przede wszystkim należy przeprowadzić wnikliwy przegląd kadry. Dobre prawo i sprawny system wymiaru sprawiedliwości jest podstawą siły państwa. Oceniając ten obszar funkcjonowania naszego Państwa trzeba przyznać, że jest ono bardzo złe, o czym mówią obywatele i prawnicy a niedostrzeganą politycy. Przed reformą całego resortu sprawiedliwości trzeba zdefiniować model ładu społecznego opartego na czynnej obronie obywateli i instytucji państwowych oraz sprawnego wymiaru sprawiedliwości. Trzeba wyraźnie zaznaczyć w prawie i w egzekwowaniu prawa, że notoryczny przestępca jest wrogiem bezwzględnie zwalczanym. Pracownicy administracji publicznej, służb państwowych i ochrony obywateli powinni być dodatkowo karani za złamanie osobistego zobowiązania o uczciwości. Prawo i wyroki sądowe powinny uderzać w przestępców odbierając im majątki. Dotyczy to głównie korupcji i przestępczości zorganizowanej. Za ciężką zdradę Ojczyzny należy karać śmiercią. Aby poprawić funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości trzeba szybko wprowadzić do prokuratur i sądów procedury komputerowe, poprawić i zwiększyć bazę biegłych sądowych, dbać o ciągłe szkolenie sędziów i personel pomocniczy.

Gospodarka

Stan gospodarki i jego poziom określa miejsce na liście państw znaczących w polityce europejskiej i światowej. Perspektywy rozwoju gospodarczego wyznaczają możliwości rozwoju społeczeństwa. Gospodarka daje prace i utrzymanie większości obywateli a przez podatki utrzymuje Państwo. W sprawnym rozwoju naszej gospodarki ciągle przeszkadzają istotne problemy pozostałe po uprzednim systemie takie jak rodzimy kapitalizm bez kapitalistów i kapitału, niespójne prawo, słabe instytucje państwowe, prawie brak społeczeństwa obywatelskiego i decydująca rola kapitału zagranicznego w gospodarce. Od czasu transformacji polska gospodarka rozwijała się w trzech sektorach. Pierwszy to inwestycje kapitału zagranicznego w najbardziej rentowne i strategiczne branże przejęte z gospodarki uspołecznionej, drugi to pozostałe nie sprywatyzowane duże przedsiębiorstwa państwowe trzeci to dynamiczny rozwój małych i średnich przedsiębiorstw w produkcji, usługach i rzemiośle. Największym problemem w kierowaniu całą polską gospodarką jest brak suwerennej strategii rozwoju i z tym suwerennej polityki gospodarczej. W zasadzie polską gospodarką nawet nie próbuje się administrować a o koniecznym zarządzaniu zupełnie się nie mówi. Króluje „niewidzialna ręka rynku” anachroniczna ideologia gospodarki liberalnej, która coraz bardziej widocznie hamuje rozwój. Do dzisiaj Rząd RP nie opracował koniecznych planów rozwoju tych dziedzin gospodarki, które Komisja Europejska uznała za prioritetowe. Dotyczy to rozwoju odnawialnych źródeł energii i efektywności energetycznej, wzrostu zatrudnienia oraz dynamicznego wzrostu małych i średnich przedsiębiorstw opartego na innowacyjności. Brak jest polityki przemysłowej Kraju, która w pierwszej kolejności powinna wyznaczyć cele poszczególnym sektorom gospodarki polskiej. Wprowadzenie podziału gospodarki wg. własności i znaczenia, ma zasadnicze znaczenie dla proponowanych przez nas zmianach z modelu zależnej gospodarki rynkowej na koordynowaną /większa rola Państwa w kierowaniu gospodarką/ co jest związane z konieczną reformą Państwa.

Sektor gospodarki polskiej będący własnością kapitału zagranicznego, który miał być/ i był przez pierwszy okres transformacji 10-15 lat/ źródłem finansowania innowacyjnej gospodarki wyraźnie zmniejsza inwestycje w Polsce. Dotychczasowa atrakcyjność naszego Kraju dla inwestorów zagranicznych wynikająca z niskich kosztów pracy wyczerpuje się i kapitał powoli zaczyna z Polski uciekać. Czy to jest tragedia? Nie! Jest duży problem który trzeba rozwiązać. Przez 25 lat transformacji w Polsce wyrosła dosyć duża grupa mądrych, zdolnych i doświadczonych menadżerów, którzy mogą poprowadzić firmy z wysokiej półki. Są do dyspozycji także starzy i młodzi emigranci, którzy czekają na taką okazję. Jest także rozproszony kapitał, który trzeba skonsolidować. A przede wszystkim trzeba przeanalizować obecnie stosowaną politykę wspierania kapitału zagranicznego, która w wielu przypadkach /np. w handlu, usługach, budownictwie/ niszczy polskie firmy. Trzeba także pozbawić dodatkowych preferencji podatkowych te zagraniczne firmy, które nie inwestują w Polsce a zyski wywożą za granicę. W strategii rozwoju polskiej gospodarki trzeba przyjąć scenariusz wykupywania przez krajowe fundusze inwestycyjne firmy zagraniczne, które należy uratować i dalej rozwijać. Równocześnie należy zachęcać zagranicznych inwestorów do lokowania w Polsce produkcji o najwyższym stopniu innowacyjności z wysokim potencjale wzrostu dając duże preferencje. Niektóre branże takie jak: bankowość, handel, transport, budownictwo, energetyka, rolnictwo i przetwórstwo rolne, ogromna część usług i inne, nie wymagają już inwestycji zagranicznych. Wymagają tylko szerokiego dostępu do kapitału a przede wszystkim jasnej suwerennej strategii rozwoju polskiej gospodarki opartej na polskiej przedsiębiorczości. Trzeba przeprowadzić transformacje polskiej gospodarki odchodząc od modelu rynkowej gospodarki zależnej a wprowadzając model gospodarki koordynowanej opartej głównie na wiedzy i zasobach krajowych. Równolegle z transformacją gospodarki prowadzić trzeba reformę ustrojową Polski w kierunku demokracji partycypacyjnej i usprawnienie administracji. Tylko ścisłe powiązanie tych spraw da oczekiwany efekt jakim być powinna silna i nowoczesna polska gospodarka.

Sektor gospodarki, który jest własnością Państwa jest bardzo ważnym elementem suwerenności Polski. Głównym zadaniem tego sektora jest wspomaganie struktur państwa w zapewnieniu bezpieczeństwa obywatelom i całego Kraju. Strategia rozwoju tego sektora powinna uwzględnić: stopniową polonizację banków, rozwój przemysłu obronnego, inwestowanie w nowe innowacyjne technologie opracowane w Polsce, udział w partnerstwach prywatno-publicznych, wspieranie dużych firm w ich ekspansji na rynkach zagranicznych, rozwój i ochrona przemysłu wydobywczego, rozbudowa infrastruktury transportowej Kraju i inne dzieła, które będą wymagały dużego kapitału państwowego.

Sektor dużych przedsiębiorstw polskich składa się z firm których właścicielami są obywatele polscy i nie mieszczą się w sektorze mśp. Do tego sektora zaliczyć trzeba duże obszarnicze gospodarstwa rolne, wysoko towarowe i wyspecjalizowane gospodarstwa indywidualne oraz niektóre grupy producentów rolnych. Sektor nie jest duży ale ma tendencje wzrostową. Brak jest polskich firm o zasięgu globalnym, nie są nawet w czołówce przedsiębiorstw innowacyjnych w Europie. Jednak one przede wszystkim mają realną szansę wzięcia udziału w programach rozwojowych opartych o innowacje. W polityce gospodarczej Państwa trzeba szczególnie troskliwie wspierać te firmy, które staną się liderami innowacyjnego rozwoju. Bronić je przed przejęciem przez kapitał zagraniczny, pomagać w konsolidacji polskiego kapitału, ułatwiać działania partnerstwa publiczno prywatnego, honorować wybitnych przedsiębiorców.

Sektor małych i średnich przedsiębiorstw jest największą częścią gospodarki narodowej. Sektor ten daje zatrudnienie ponad 60% ludności pracującej w Polsce, w tym 1,7 mln osób, którzy mają zarejestrowaną działalność gospodarczą. Ponad 50% dochodu narodowego wypracowany jest w mikro, małych i średnich przedsiębiorstwach. Sektor zaczął się rozwijać zaraz po upadku komuny w formule kapitalizm bez kapitału i kapitalistów. W zasadzie ta formuła trwa cały czas i nie ma widoków na zmianę. Przedsiębiorców z mśp nie można nazwać kapitalistami, bo ich firmy działają bez własnego kapitału, ale co gorsze bez zaplecza kapitałowego banków. Dodać trzeba, że w ogromnej większości polscy drobni przedsiębiorcy nie są przygotowani do funkcjonowania na zupełnie wolnym rynku produktów i usług gdzie nie ma ochrony dla mniej sprawnych i niedouczonych. Ponad to ich firmy są przeważnie słabo wyposażone technicznie, źle zarządzane, co skutkuje niską wydajnością pracy i brakiem szans na międzynarodowym rynku towarów i usług. Dynamiczny rozwój tego sektora przypada na pierwsze lata okresu transformacji, natomiast przez ostatnie 5 lat ta dynamika wyraźnie spada. Głównym powodem tego stanu jest coraz mniejsza rentowność własnego biznesu, rozwój wysokiej technologii oraz konkurencja dużych firm zagranicznych. Ważna jest również pozycja społeczno-polityczna polskich przedsiębiorców z sektora mśp. Jest to jedyna grupa zawodowa nie mająca swojego jednolitego przedstawicielstwa społecznego i politycznego na wszystkich szczeblach władzy publicznej. Brak działającego powszechnego samorządu gospodarczego jako partnera społecznego w administrowaniu Krajem jest ewidentną stratą energii ogromnej części społeczeństwa ale także ewidentną niesprawiedliwością. Za ten stan odpowiedzialne są wszystkie partie polityczne, lobby samorządu terytorialnego oraz bardzo silne ugrupowania ogólnokrajowych organizacji dużego biznesu polskiego i zagranicznego. Budując strategię rozwoju polskiej gospodarki, która ma skutecznie reformować sektor małych i średnich przedsiębiorstw trzeba zacząć od stworzenia prawnych i finansowych warunków powołania samorządu gospodarczego. Drugim elementem który może pomóc w rozwoju niektórych branż w tym sektorze jest potrzeba tworzenia klastrów, łączących drobnych przedsiębiorców z nauką i dystrybucją. Klastry powinny się rozwijać na zasobach lokalnych i być wspierane przez samorządy. Polityka Państwa w części dotyczącej gospodarki powinna wspierać planowanie rozwoju gospodarczego w regionach preferując /inwestując w/ klastry i oczekując dodatkowych wartości wynikających z efektu synergi.

Sektor gospodarki naturalnej – nierynkowej jest w Polsce znaczny i ma tendencje wzrostową . Szacuje się że ok. 3-5% produkcji jest realizowana na tak zwane własne potrzeby lub na wymianę bezgotówkową. Dotyczy to głównie żywności, produkcji rzemieślniczej oraz usług. Ten typ działalności gospodarczej cechuje wykluczenie z rynku gdzie pośrednikiem w wymianie produktów pracy jest pieniądz. Rozwój techniki we wszystkich dziedzinach działalności człowieka powoduje koncentracje produkcji, usług i ludzi w ogromnych aglomeracjach miejskich i wysokowydajnych regionów produkcji rolnej. Tereny wiejskie o niskiej produktywności wyludniają się a ludzie tam pozostający prowadzą gospodarkę naturalną. Ten typ gospodarki będzie się rozwijał i w programach rozwoju regionalnego należy ją uwzględniać. Tym bardziej, że coraz liczniejsza grupa ludzi wykluczonych z rynku pracy bez środków do życia i bezdomnych w naturalny sposób będzie próbowała znaleźć tam miejsce do życia. Nie można dopuścić by powstawały tam getta biedy i przestępstwa a należy stworzyć warunki do rozwoju gospodarki naturalnej w której znajdą zatrudnienie ludzie wykluczeni za strefy gospodarki rynkowej. Przykładami takiego działania są nielicznie tworzone także w Polsce komuny ludzi społecznie wykluczonych. Tą sytuację życiową dla większości tych ludzi będzie można potraktować jako element przejściowy ze stanu bezradności do sytuacji normalnego zatrudnienia. Dla ludzi chorych i nieprzystosowanych trzeba w ramach tego sektora stworzyć socjalne zakłady pracy nastawione na pomoc ludziom a nie na tworzenie zysku. Można przyjąć założenie, że sektor gospodarki naturalnej będzie wymagał na początku dużych nakładów budżetowych na rozwój infrastruktury i reformy instytucji opieki społecznej. Po okresie organizacji sektor nie powinien nadmiernie obciążać budżet państwa.

Samorząd gospodarczy powinien mieć charakter publicznoprawnych związków przymusowych osób prowadzących działalność gospodarczą. Kompetencje samorządu polegać powinny na kierowaniu gospodarką na ściśle określonym obszarze, na którym w imieniu środowiska gospodarczego w sposób zorganizowany i władczy osoby wybrane sprawują na równi z organami samorządu terytorialnego, powierzoną im władzę w zdecentralizowanej części administracji publicznej. Należy podkreślić, że konieczny do prowadzenia pełnej działalności samorządu gospodarczego jest status organu władzy publicznoprawnej i pewne oraz stabilne finansowanie. Status ten powinien zapewnić możliwość stosowania władztwa administracyjnego do wykonywania zadań publicznych i dać tytuł do reprezentowania całego środowiska przedsiębiorców względem władz lokalnych, regionalnych, krajowych i europejskich. Powołanie samorządu gospodarczego poza czystym aspektem ekonomicznym ma walory społeczne coraz ważniejsze w globalizującym się świecie który powoduje zanik solidarności i zaufania między ludźmi oraz niepożądane zmiany w systemach wartości. Samorząd gospodarczy to wielki krok w kierunku budowana w Polsce społeczeństwa obywatelskiego, którego podstawą są otwarte wspólnoty tworzące kapitał społeczny. Współczesna ekonomia dowodzi, że wiedza i kapitał społeczny jest źródłem produktywności i rozwoju. Badania wykazują że coraz częściej kapitał społeczny zastępuje kapitał ekonomiczny przy tworzeniu wartości firm, regionów i całej gospodarki. Razem z powołaniem samorządu gospodarczego trzeba ustawowo zlikwidować samorząd rolniczy włączając gospodarstwa rolne do poszczególnych sektorów gospodarki. Jest to niezbędne przy stosowaniu zasady planowanego rozwoju lokalnego z wykorzystaniem miejscowych zasobów do zwiększenia konkurencyjności regionu. Powołanie samorządu gospodarczego obejmującego całą gospodarkę, to zakończenie w III RP reformy samorządowej a równocześnie rozpoczęcie zupełnie nowego etapu rozwoju Polski w oparciu o synergetykę.

Synergetyka jako synteza długoterminowych przemian strukturalnych w różnych dziedzinach i obszarach życia jest stosowana do modelowania przyszłości energetyki w Polsce. Ten sposób myślenia w budowaniu przyszłych modeli gospodarczych warto wykorzystać przy budowaniu strategii polskiej gospodarki, zaczynając od lokalnych planów rozwoju. Świat wszedł w proces konsolidacji kompetencji. Przesłanki tego procesu narastały od dawna a ostatni kryzys tylko znacznie przyspieszył bieg wydarzeń. Uznaje się powszechnie, że wchodzimy obecnie w kolejną nową erę inowacyjności, która zmieni dogłębnie życie człowieka na ziemi, tak jak minione fale cywilizacji. Pierwszą symbolizuje maszyna parowa, drugą elektryczność i samochód, trzecią energia jądrowa, czwartą elektronika, komputer, Internet-trwa obecnie. Piąta, synergetyka, która się zaczyna będzie oznaczać syntezą ulepszeń technicznych, organizacyjnych, ekonomicznych i społecznych powodującą lepszą alokacje zasobów, ale także wprowadzi wielkie zmiany w codziennym życiu człowieka. Istotą fal 1-4 były naznaczone geniuszami wynalazki techniczne, które stymulowały szybki rozwój wielkiego przemysłu i z tym związane ogromne zmiany społeczne. Synergetyka fala piąta będzie zbiorowym wysiłkiem społeczeństw wiedzy, czyli wspólnoty ludzi produktywnych. Zmiany obejmą wiele dziedzin: budownictwo / dom plus energetyczny/,transport /samochód elektryczny/,rolnictwo /rolnictwo energetyczne, biogazownie, biorafinerie/,energetyka /odnawialne źródła energii, urządzenia rozproszonej energetyki/,działania związane z poszanowaniem energii i inne. Zmiany dokonywane będą w tzw.inteligentnym środowisku /Smart Grid/ z troską o bezpieczeństwo ekologiczne. Będzie to zarządzanie ulepszeniami. Do takiego zarządzania potrzebne jest zreformowane Państwo o ustroju demokracji partycypacyjnej, zaangażowany ogromny kapitał społeczny, twórcza elita władzy, rozbudzony patriotyzm gospodarczy i wiara w sukces całego narodu.

Innowacyjność w dzisiejszej Polsce to polityczne hasło mało znaczące dla realnej gospodarki. Miniona ‘perspektywa’ pomocy UE w rozwoju Kraju została w ogromnym stopniu zmarnowana. Rozwój oparty o innowacje mimo ogromnych nakładów prawie nie istnieje. Niska efektywność tych nakładów wynika ze specyfiki naszej gospodarki w której oddzielenie nauki od praktyki gospodarczej, wynalazków od produkcji, instytutów badawczych od przedsiębiorstw jest regułą. W tej sytuacji należy stworzyć model stymulowania procesów nowych innowacyjnych rozwiązań od strony przedsiębiorstw. Cała modernizacja gospodarki musi przebiegać na zasadzie wspomaganego przez Państwo impulsu popytowego na innowacyjność ze strony przedsiębiorców. Musi zadziałać model wg. następującego algorytmu: rynek> przedsiębiorca> państwo> przedsiębiorca> nauka> przedsiębiorca> rynek. Przedsiębiorca z rynku uzyskuje informację o koniecznej zmianie swojej propozycji rynkowej. Występuje do instytucji państwowej o dotacje i otrzymuje środki na innowacyjne zmiany swoich propozycji rynkowych. Zleca nauce opracowanie nowego innowacyjnego produktu, który wprowadza na rynek. Przedsiębiorca dzięki innowacyjnej swojej produkcji uzyskuje przewagę konkurencyjną na rynku i zgarnia rentę za nowość. Ten mechanizm zadziała tylko wtedy gdy wszyscy partnerzy uzyskają stosowne korzyści z tego działania, które ustawi rynek. Wydaje się, że najsłabszym partnerem w tym modelu są instytucje państwowe mające obsługiwać przedsiębiorców. Korupcja, długość i niefachowość obsługi klientów przez administrację jest zmorą naszych czasów. Drugim słabym punktem mogą być instytucje naukowo-badawcze, które powinny szybko reagować na potrzeby rynku ustalone przez przedsiębiorców. Dotychczasowe oddzielenie nauki od praktyki gospodarczej może być barierą trudną do przejścia. Przedsiębiorcy są prawdopodobnie najlepiej przygotowani do funkcjonowania w modelu modernizacji innowacyjnej polskiej gospodarki. Oni wiedzą, że zdolność trwałego rozwoju i konkurowania posiadają jedynie te przedsiębiorstwa, które są oparte na wiedzy i pracy wykonywanej przez ludzi o wysokich kwalifikacjach, posiadających stały dostęp do informacji o nowościach, efektywnie motywowanych i zarządzanych. Zasadniczymi pytaniami w tym temacie są: 1/ ilu jest odważnych i mądrych przedsiębiorców którzy podejmą ryzyko rozwoju innowacyjnego swoich firm, 2/ ile jest przedsiębiorstw przygotowanych do walki konkurencyjnej na rynku krajowym i zagranicznym przy pomocy innowacyjnych produktów, 3/ na jaką pomoc państwa - poza dotacjami - mogą liczyć przedsiębiorcy, którzy podejmą trud innowacyjnego rozwoju. Odpowiedź na te pytania, skuteczna reforma administracji oraz efektywność instytucji naukowo-badawczych są warunkiem pozytywnych zmian w realizacji strategii rozwoju gospodarki w oparciu o innowacyjność. Stawiając na rozwój innowacyjny Kraju należy pamiętać, że przy zagubieniu przez współczesną cywilizację uniwersalnych wartości, pogonią za sensacją i szybkim pieniądzem, mogą pojawić się innowacje naruszające prawo, dobre obyczaje lub zasady moralności, stanowiąc zagrożenie dla użytkowników, twórców i całego społeczeństwa. Ujawnienie i eliminacja tych propozycji jest powinnością wszystkich partnerów.

Rolnictwo jest bardzo ważną częścią gospodarki Kraju. Dzisiaj pod pojęciem rolnictwa mieszczą się 1 hektarowe gospodarstwa produkujące tylko na potrzeby skromnego wyżywienia właścicieli do obszarniczych ferm wysoko wydajnego rolnictwa oraz wyspecjalizowanych wysokotowarowych gospodarstw rolnych. Traktowanie rolnictwa jako odrębnej część gospodarki jest nieracjonalne oraz reliktem przeszłości. Mimo że Unia Europejska utrzymuje ten archaiczny stan, należy go w Polsce zlikwidować i przyjąć proponowany tu podział całej gospodarce na sektory, w których firmy dzielą się wg. własności i wielkości. Jedną z podstawowych pilnych zadań władz państwowych powinno być opracowanie strategii rozwoju rolnictwa jako części strategii rozwoju całej gospodarki. Strategia powinna zawierać wiele wariantów wspierania rozwoju gospodarstw /przedsiębiorstw/ rolnych uwzględniających przede wszystkim stan rozwoju regionu i istniejące miejscowe zasoby. Strategie regionalne muszą uwzględniać różnice lokalne. Miejsca bardzo słabo rozwinięte powinny zacząć swój rozwój w wariancie określonym dla sektora gospodarki naturalnej i dążyć do zmian wybierając optymalne dla siebie drogi rozwoju. Regiony o najwyższym stopniu rozwoju/ np. powiat grójecki/ powinien zastosować wariant przewidziany początkowo dla sektora mśp a następnie dla dużych przedsiębiorstw polskich. Najogólniej można przyjąć, że wszystkie strategie rozwoju powinny być budowane wg. następującego modelu. Po określeniu zasobów i potrzeb danego regionu /miejsca/ oraz zaplanowaniu środków na rozwój zacząć trzeba od powołaniu grup producentów rolnych /GPR/. Zasady powoływania GPR obecnie obowiązujące trzeba zmienić. Następnie trzeba wspierać powstawanie innowacyjnych klastrów rolnych, najlepiej na bazie istniejących już GPR. Działanie to polegać powinno na łączeniu wielu podmiotów gospodarczych w jeden system kooperacyjny wg algorytmu: produkcja rolna> produkcja energii> przetwórstwo> transport> dystrybucja. W ramach tego systemu zasadą może być także podział pomiędzy kooperantów renty powstałej w wyniku działania efektu synergi i przewadze konkurencyjnej na rynku. Innowacyjność klastrów powinna polegać na poprawieniu produkcji rolnej i przetwórstwa w kierunku zdrowej żywności Dalej polityka rządowa w zakresie rozwoju rolnictwa Krajowego, powinna zawierać wspomaganie działań zmierzających do komasacji klastrów w duże i zasobne firmy rolno-przemysłowe, których specjalnością byłaby ZDROWA POLSKA ŻYWNOŚĆ. Kolejnym elementem strategii i punktem docelowym tej perspektywy planistycznej, powinna być przyjęta i realizowana polityka Rządu RP, wspierająca rozwój firm eksportujących na cały świat polską zdrową żywność w oparciu o własną markę i sieć sprzedaży obsługiwaną przez polską diasporę. Władze państwowe i samorządowe wszystkich szczebli powinny budować strategie rozwoju społeczno-gospodarczego w oparciu o zaproponowany model biorąc pod uwagę możliwości wykorzystania miejscowych zasobów, zaangażowanie własnych kapitałów, kreowanie krajowych rozwiązań, tworzenie nowych miejsc pracy, wspieranie miejscowych wspólnot powstałych w wyniku rozwoju gospodarczego oraz budowanie lokalnej infrastruktury.

Bezpieczeństwo

Bezpieczeństwo Państwa jest nadrzędnym interesem narodu Polskiego. Każdy obywatel Rzeczpospolitej powinien czuć się odpowiedzialny za bezpieczeństwo Ojczyzny i wzmacniać jej siłę. Polskę jako ojcowiznę otrzymaliśmy od naszych przodków i powinniśmy ją zostawić silniejszą i bezpieczniejszą naszym potomkom. O sile Państwa decyduje wielkość i zwartość wspólnoty narodowej. Dlatego myśląc o bezpieczeństwie Państwa musimy dbać o populację narodu w rozumieniu ilości obywateli oraz przygotowania ogółu ludności do obrony. Zwartość Polskiej wspólnoty narodowej to połączone wspólnymi celami społeczeństwo obywatelskie, zjednoczone i zdeterminowane w pracy przy ich realizacji. Bezpieczne Państwo to silna armia zawodowa, uzbrojona także w broń odstraszającą np. w rakiety dalekiego zasięgu z głowicami masowego rażenia /np. w broń biologiczną/. Na terenie Kraju w miejscach strategicznych powinny być rozmieszczone silne bronione instalacje wojskowe. Armia zawodowa powinna mieć wsparcie w oddziałach obrony terytorialnej, sprawnych służbach mundurowych i specjalnych oraz nowoczesnej administracji. Trzeba także rozważyć propozycję powrotu do powszechnego szkolenia wojskowego młodzieży w szkołach średnich, w klasach mundurowych i na studium wojskowym w czasie studiów. Bezpieczeństwo Państwa zależy także od niezawodnych sojuszy obronnych, które z kolei mogą być skuteczne tylko wtedy gdy uczestniczy w nich silna Polska z efektywną polityką zagraniczną. Obecnie podzielone społeczeństwo, słaba i nieudolna władza, żle działająca administracja, a nade wszystko źle dobrane cele, rozbijają Polską wspólnotę narodową. Bezpieczeństwo Ojczyzny jest zagrożone w jej bycie niepodległego Państwa oraz w egzystencji narodu jako, poszczególni obywatele i działająca wspólnota.

Bezpieczeństwo Obywateli w bezpiecznym Państwie jest naturalnym dążeniem każdego człowieka. Podstawowym zadaniem organów Państwa jest zapewnienie bezpiecznego życia swoim obywatelom. Poza fizyczną ochroną ludzi z ich dorobkiem materialnym, nasze Państwo musi zagwarantować wszystkie indywidualne prawa obywatelskie i obronić dziedzictwo narodowe.

Pospolite ruszenie to tradycyjna w Polsce forma mobilizacji obywateli do obrony Kraju. Trzeba powrócić do tradycji wszędzie tam gdzie można wykorzystać patriotyzm do budowania społeczeństwa obywatelskiego i wywołać efekt synergi. Taką możliwość daje formacja oddziałów obrony terytorialnej Kraju, sformowana z ochotniczego zaciągu obywateli. W czasie konfliktu oddziały operujące na terenie zamieszkania żołnierzy mają zapewnić bezpieczeństwo ludności i organom Państwa. Jako część armii dobrze uzbrojona i zawodowo dowodzona formacja ochotnicza stanowić powinna element odstraszania ewentualnego agresora. Na czas wojny formacja ta powinna być przygotowywana do walk partyzanckich zgodnie ze współczesnymi wymogami walki np. w cyber przestrzeni czy bio z zagrożeniami itp. W czasie pokoju żołnierze ochotnicy poza szkoleniem wojskowym będą przykładem obywatelskiego zachowania, włączjąc się w pracę społeczną. Formuła ochotniczego zaciągu do wojska pomocniczego, powinna wyselekcjonować patriotyczną część społeczeństwa polskiego, która może być ważnym elementem elity narodu.

Kultura

Kultura niesie w sobie wartości, które powodują, że ludzie integrują się w narody. W Polsce tymi wartościami są wspólna historia, dziedzictwo kulturalne, tradycja, religia, patriotyzm, a nade wszystko przywiązanie do polskości. Te wartości trzeba pielęgnować i rozwijać, aby trwały w następnych pokoleniach Polaków. Państwo, samorządy, rodziny muszą wspólnie działać, by pokolenia Polaków pozostawiały po sobie nowe wartościowe dzieła kultury przyjmowane przez inne narody. Na kulturę nie może zabraknąć pieniędzy. Sejm powinien uchwalić po szerokiej konsultacji ‘Narodową strategię rozwoju kultury’ która zawierała by: 1/politykę historyczną Państwa, 2/horyzontalny i dziedzinowy plan rozwoju kultury narodowej w ogólnoświatowej cywilizacji informacyjnej, 3/długoletni plan promocji za granicą polskiej kultury, historii i dorobku cywilizacyjnego. Tylko naród głęboko tkwiący w swojej kulturze czerpiący wskazania i ostrzeżenia z własnej historii, opierający swoją państwowość na etyce chrześcijańskiej i moralnej elicie, ma szanse przetrwania.

Edukacja

Edukacja poza ważną funkcją, jakim jest przygotowanie człowieka do pracy ma niemniej ważne zadania, jakimi są przekazanie dużego zasobu wiedzy z zakresu historii, kultury a przede wszystkim patriotycznego obywatelskiego zachowania. Nauczyciel powinien być także wychowawcą i wzorem zachowań a jego zawód powołaniem. Nauczyciele są tradycyjnie znaczną częścią inteligencji polskiej aktywnej społeczne i polityczne bez udziału których, konieczna reforma nie może się udać. Instytucjonalne zmiany muszą dotyczyć zapewnienia najpierw dzieciom a później dorosłym ustawicznej nauki. Jest to wymóg rozwoju cywilizacyjnego świata w kierunku społeczeństwa wiedzy. System edukacji musi uwzględnić naturalną różnorodność społeczeństwa a przede wszystkim dzieci i młodzieży, co wymusza odejście od powszechnego obecnie modelu regionalizacji szkół w kierunku grupowania w szkołach dzieci według kryteriów zdolności i predyspozycji do nauki. Nie stać nas na gubienie diamentów w morzu bylejakości. Szczególnie ważną sprawą jest przygotowanie całego społeczeństwa polskiego do twórczego udziału w ogólnoświatowej cywilizacji informacyjnej. To dzieło wymagać będzie wielkiej reformy polskiej edukacji, a przede wszystkim: 1/zmianę sposobu przekazywania i weryfikacji wiedzy, 2/przygotowania nowych kadr nauczycieli, 3/objęciem całego polskiego społeczeństwa systemem stałego zdobywania wiedzy w tym również rodaków za granicą.

Elita narodu może odrodzić się tylko poprzez długoletnią edukację i proces wychowawczy najzdolniejszych Polaków. Trzeba zacząć od powołania Centrum Edukacji Liderów – CEL, instytucji naukowo-edukacyjnej, której absolwenci wykształceni przez największe polskie autorytety naukowe z Kraju i zagranicy, stanowili by grono przywódców politycznych, społecznych i gospodarczych naszej Ojczyzny. Z grona tego rekrutować się powinni najlepsi wychowawcy młodzieży oraz najzdolniejsi nauczyciele przedmiotów i zawodów szczególnie potrzebnych Państwu. Wykładowcy i studenci CEL-u powinni mieć poczucie pełnienia specjalnie ważnej misji dla Polski, tworzenia elity narodu. Centrum Edukacji Liderów powinno rozbudowywać swoje struktury tworząc, ogólnokrajową sieć w regionach i na wszystkich szczeblach edukacji publicznej. Należy przyjąć założenie, że po wielu latach rozwoju CEL zdominuje cały system edukacji w Polsce.

Praca

Praca w dzisiejszym świecie dla każdego człowieka jest podstawowym dobrem. Jednym z celi głównych rozwijającej się Polski powinien być program walki z bezrobociem. Docelowo bezrobocie w Polsce nie może przekraczać 3%. Żeby to osiągnąć trzeba najpierw opracować strategię rozwoju polskiej gospodarki, która powinna generować każdego roku 100-150tys. nowych miejsc pracy i skończyć proces budowania samorządnej Rzeczpospolitej powołując powszechny samorząd gospodarczy. Gospodarka powinna rozwijać się przede wszystkim w oparciu o konkurencyjny na świecie innowacyjny przemysł przetwórczy uzupełniony rozwijającym się dużym sektorem małych i średnich przedsiębiorstw. Bodźcem do rozwoju gospodarki powinien być coraz większy eksport i wzrastający popyt wewnętrzny. Duże rezerwy w generowaniu nowych miejsc pracy tkwią w budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych. Z nowoczesnym budownictwem oraz modernizacją starych budynków związany jest dynamicznie rozwijający przemysł OZE/odnawialnych źródeł energii/ oraz URE/urządzeń rozproszonej energetyki/. Ta sfera aktywności gospodarczej ściśle wiąże się z polityką prorodzinną, która powinna dążyć do zapewnienia każdej rodzinie z dziećmi swojego mieszkania. Trzeba także pobudzić w maksymalnym wymiarze patriotyzm gospodarczy skłaniający Polaków do kupowania krajowych produktów w polskich sklepach. To jest metoda na bezinwestycyjny wzrost miejsc pracy w Polsce. Nowe miejsca pracy w usługach i handlu zawsze powstają w związku z rozwojem przemysłu i budownictwa. To samo dotyczy turystyki, oferty kulturalnej, opieki zdrowia i innych dziedzin aktywności społecznej. Ciągłe bilansowanie lokalnych i regionalnych rynków pracy powinno być głównym zadaniem władz samorządowych, które są odpowiedzialne za bezrobocie na swoim terenie. Pełna informacja o wysokości bezrobocia, jej struktura, a przede wszystkim przyczyny powstania bezrobocia na ich terenie powinno służyć do opracowania lub skorygowanie miejscowych planów rozwoju. Takie plany należy poddać ocenie w trybie dialogu społecznego i obywatelskiego i po ich zatwierdzeniu mobilizować lokalną społeczność do wspólnej realizacji. Nie będzie to jednak w pełni możliwe bez lokalnych powszechnych samorządów gospodarczych. Tylko silnie umocowane w systemie władzy publicznej, powszechny samorząd gospodarczy zrzeszający na swoim terenie wszystkie przedsiębiorstwa a przede wszystkim małe i średnie może być realnym i podstawowym partnerem samorządów terytorialnych. Wspólnie ze związkami zawodowymi będą mogli rozwiązywać problemy bezrobocia tworząc potrzebne miejsca pracy w oparciu o miejscowe zasoby. Dotychczasowe próby walki z bezrobociem przy pomocy procedur administracyjnych nie wiele dały. Potrzeby jest system łączący aktywność miejscowych wspólnot z wysiłkiem władzy publicznej. Przede wszystkim chodzi o koncentracje drobnego lokalnego kapitału potrzebnego do realizacji projektowanych inwestycji w partnerstwie prywatno-publicznym/3P/, przygotowanie bezrobotnych do nowych miejsc pracy, zapewnienie dostępu do miejscowych zasobów i należytej obsługi administracyjnej oraz inne potrzebne usługi. Szczególne znaczenie mieć tu będzie partnerstwo samorządu gospodarczego z samorządem terytorialnym i samorządem zawodowym a dialog społeczny i obywatelski będą stałym elementem aktywności gospodarczej i politycznej obywateli. Jest to podstawowy wymóg demokracji partycypacyjnej. Ogólnospołeczne zrozumienie i rozwiązanie problemu ‘praca dla rodziców’ jako podstawowego elementu polityki rodzinnej Państwa jest szczególnie ważna dla skuteczności tej polityki.

Prawo do pracy każdego Polaka powinno być podstawową wytyczną do działania wszystkich struktur państwa. Praca jest zasadniczym źródłem utrzymania rodziny a także zasobem umożliwiającym budowanie ojcowizny. Praca generuje środki potrzebne do działania Państwa. Im więcej pracy wysoko produktywnej tym zasobniejsi są obywatele i Ojczyzna. W Polsce podstawowymi pracodawcami są przedsiębiorcy i Państwo. Od tych pracodawców zależy, jaki jest poziom zatrudnienia teraz i w przyszłości. Ale tylko miejsca pracy w gospodarce tworzą wartość dodaną, która w formie podatków zasila budżet Państwa, z którego utrzymywani są pracodawcy i pracownicy sfery budżetowej. Dlatego należy dążyć do jak największego rozwoju gospodarki, co wiąże się bezpośrednio z ilością miejsc pracy w Kraju oraz wysokością zarobków. Także zmiana /poprawa/ Kodeksu Pracy da możliwość zwiększenia miejsc pracy. Obecnie obowiązujące relacje pracodawca - pracownik należy wzbogacić o elementy wspomagające rodzinę. Należy w prawie:

1.uwzględnić w Kodeksie Pracy specyfikę firm jednoosobowych, oraz przedsiębiorstw mikro i małych,

2 wprowadzić zapisy chroniące pracownika przed zwolnieniem w sytuacji jedynego żywiciela rodziny,

3 w przypadku straty pracy przez pracownika będącym jedynym żywicielem rodzony należy zobowiązać samorządy do opieki nad rodziną do czasu znalezienia nowego miejsca pracy,

4 ograniczyć dyskryminujące pracowników formy zatrudnienia doraźnego i na zlecenie, zachowując elastyczność w zatrudnieniu,

5 stworzyć lepsze warunki działalności gospodarczej dla pracodawcy zatrudniający jedynego żywiciela rodziny, niepełnosprawnego, inwestującego w przyzakładową opiekę nad dziećmi pracowników.

• Proponowane zapisy muszą uwzględniać zasadę wspólnej korzyści ze zmian, pracodawców i pracowników. Polityka ta musi preferować inwestycje samorządów lokalnych w żłobki, przedszkola i opiekę poza lekcyjną dla dzieci. Odrębnym tematem jest edukacja i wychowanie młodzieży.

Praca najemna to główna forma zatrudnienia pracowników w Polsce. Zdecydowanie większa część rodziców pracuje na podstawie umowy o pracę. Dlatego dla pracownika najemnego mającego rodzinę przede wszystkim ważna jest ochrona prawna stabilności pracy. Drugim zasadniczym wymogiem ochrony rodziny jest wysokość zarobków otrzymywanych za pracę. Nie do przyjęcia jest obecnie stosowana w Polsce polityka blokowania wzrostu zarobków, uzasadniona utrzymaniem konkurencyjności gospodarki. Konkurencyjność trzeba zwiększać obniżając koszty energetyczne, zmniejszając podatki od działalności gospodarczej, zwiększać promocje eksportu, rozwijać rynek wewnętrzny, zwiększać mobilność społeczeństwa, przygotowywać kadry pracowników zgodnie z potrzebami pracodawców i wreszcie zacząć w Polsce chronić rynek i rodzime firmy przed globalną konkurencją. Dochody z pracy w Kraju muszą zapewnić godne życie rodzinom a szczególną opieką objęte być powinny rodziny wielodzietne i wielopokoleniowe. Pracownikami opłacanymi z budżetu są wszelkiego rodzaju służby w tym mundurowe, nauczyciele, urzędnicy, służba zdrowia, sprawiedliwość i inne, którzy mają odrębne unormowania prawne. Ich trudna praca wymaga uznania społecznego oraz właściwej gratyfikacji. Oszczędności w tym obszarze należy szukać w ilościowym zmniejszeniu zatrudnionych tam ludzi oraz zwiększenie wydajności przez powiązanie zadań z efektem pracy a nie blokowaniu pensji. Polityka pro rodzinna musi uwzględniać takie rozwiązania.

Własna firma w tym własne gospodarstwo rolne to bardzo ważne źródło dochodów dla rodziny. Przeważnie są to firmy z sektora MŚP i małe gospodarstwa rolne mające charakter przedsiębiorstw rodzinnych. Z punktu widzenia polityki pro rodzinnej taka forma zatrudnienia rodziców jest najbardziej korzystna dla rodziny. Ponieważ generuje większy dochód, jest bardziej stabilna, daje większe możliwości wykształcenia dzieci i umożliwia im lepszy start w życie oraz tworzy ojcowiznę. A ojcowizna jest podstawowym narzędziem zatrzymujących młodych Polaków w Kraju jest także ważnym elementem tworzenia rodzimego kapitału . Rozwój sektora MŚP w tym rzemiosła i gospodarstw chłopskich jest największą częściom gospodarki narodowej tworzącej nowe miejsca pracy. Są jednak także zagrożenia. Rodzice zaangażowani w przedsiębiorstwie mają mniej czasu niż potrzeba na życie rodzinne. Preferowanie zachowań konsumpcyjnych źle wpływa na wychowanie dzieci. Polityka pro rodzinna musi uwzględniać pomoc tym rodzicom. Jednym z zadań powołanego samorządu gospodarczego powinna być ta pomoc.

Wolne zawody w całej zbiorowości Polaków pracujących stanowią nieznaczny procent, ale bardzo ważny z punktu widzenia działania Państwa i zapewnienia szczególnych potrzeb społecznych. W przeszłości wolne zawody wybierały osoby mające powołanie •do tego typu pracy. Dzisiaj do wolnych zawodów zachęcają wysokie zarobki. Talent, wykształcenie, fachowość, niezależność i wysokie morale to pożądane cechy osób wykonujących takie zawody jak lekarz, prawnik, naukowiec, twórca kultury, polityk, ksiądz, itd. W naszej tradycji te zawody razem z nauczycielami i urzędnikami zaliczani są do inteligencji. Inteligencja razem z przedsiębiorcami i producentami rolnymi tworzą klasę środka najbardziej twórczą warstwę narodu. W okresie walk o niepodległość i trwania w oporze ta warstwa społeczeństwa polskiego była bardzo aktywna politycznie. Była i powinna być elitą narodu. W rodzinach inteligenckich świadomie starannie wychowywało się dzieci dając im lepsze wykształcenie i dbając o ojcowiznę. Opracowując strategie rozwoju Polski trzeba szczegółowo zaplanować rozwój poszczególnych zawodów wpisując je w potrzeby społeczeństwa i Państwa a całej inteligencji przywrócić etos. W dniu dzisiejszym poza chwalebnymi jednostkowymi przykładami inteligencja nie spełnia pokładanych w niej nadziei. Nie przestrzegana jest etyka zawodowa a przede wszystkim inteligencja jako cała klasa społeczna straciła wpływ na społeczeństwo. W małym stopniu przedstawiciele wolnych zawodów włączają się w pracę społeczną i nie angażują się w działalność polityczną. Aktywizacja społeczno-polityczna warstwy średniej a szczególności inteligencji to jedno z podstawowych potrzeb Kraju. Emigracja zarobkowa. W początkowym okresie polskiej transformacji emigracja zarobkowa była koniecznością. Rozładowała ogromne bezrobocie, które powstało po reformie gospodarczej w ostatniej dekadzie 20-tego wieku. Po 2005 roku utrzymuje się stały pozom Polaków zamieszkałych zagranicą w wysokości 2-2,5mln. Najwięcej Polaków mieszka na zachodzie Unii Europejskiej a większość z nich zadeklarowało chęć pozostania na stałe w kraju w którym pracują. Głównym powodem wyjazdu było i jest ciągle wysokie bezrobocie w Kraju, ale także wyższe zarobki zagranicą i lepsza opieka socjalna. Dla dobrze wykształconych Polaków jeszcze długo praca zagranicą będzie bardziej atrakcyjna niż w Polsce. Emigranci na stale pracujący zagranicą bogacą kraj zamieszkania, zubożają Polskę, zmniejszają populacje i tym samym siłę Polski. Należy przyjąć za dobry model wyjazdu Polaków zagranicę ten, który z góry określa czasowy charakter wyjazdu w celach zarobkowych lub po naukę. Wstrzymanie emigracji zarobkowej na stały pobyt jest ważnym zadaniem Państwa.

Imigracja zarobkowa. W okresie intensywnego rozwoju Polski, imigracja zarobkowa jest koniecznością. Jest to najtańszy sposób pozyskania siły roboczej przede wszystkim dla gospodarki. Podstawowym warunkiem dobrego wykorzystania pracowników z zagranicy jest odpowiedni dobór emigrantów, który powinien być zgodny z potrzebami pracodawców. Należy zachęcać dobrych pracowników i ich rodziny do osiedlania się w Polsce tworząc im odpowiednie do potrzeb warunki pracy i właściwą opiekę socjalną. Jest to zadanie dla samorządów i pracodawców. Zatrudnienie obcokrajowców niesie z sobą również wiele zagrożeń. Między innymi są konkurencją dla miejscowych na lokalnych rynkach pracy, zwiększa się przestępczość, obniżają jakość pracy itp. Dobrze wykształceni młodzi emigranci z krajów słowiańskich powinni być szczególnie dobrze widziani w Polsce. To oni mogą uzupełnić straty, jakie ponosi nasz Naród przy intensywnej emigracji Polaków. Są to problemy, z którymi muszą zmierzyć się przede wszystkim samorządy lokalne wspierane służbami i finansami Państwa.

Rodzina

Ład wewnętrzny Rzeczpospolitej powinien być oparty o prawne i społeczne umocowanie rodziny jako pierwszej i podstawowej najbardziej naturalnej zbiorowości ludzkiej. W następnej kolejności dla zapewnienia bezpiecznego rozwoju człowieka i rodziny ludzie łączą się i tworzą większe zbiorowości /wspólnoty/. Największym i najbardziej doskonałym a równocześnie najbardziej złożonym organizmem grupujący społeczeństwo polskie jest Państwo, Rzeczpospolita Polska /rodzina polskich rodzin/. Z punktu widzenia potrzeb polskich rodzin, strukturę i organizację Państwa w wielu miejscach trzeba zmienić a całe Państwo poprawić. Trzeba odbudować wśród narodu etos macierzyństwa i ojcostwa. Przede wszystkim należy przywrócić młodym Polakom przekonanie, że życie w rodzinie to powołanie człowieka i jego naturalna realizacja a patriotyczne wychowanie dzieci to zobowiązanie wobec minionych i przyszłych pokoleń. W tym dziele muszą współdziałać wszyscy patriotycznie nastawieni Polacy a w szczególności politycy, kapłani, nauczyciele, pracodawcy, urzędnicy, oraz instytucje państwowe samorządowe i społeczne a przede wszystkim Kościół. Hasło „Rodzina Polsce – Polska Rodzinie” powinno być wszechobecne. Ono bowiem wskazuje naturalną zależność tych dwóch podmiotów bez których traci sens myślenie o Polsce. Sejm w trybie pilnym powinien uchwalić zmiany w Konstytucji ustanawiając statut rodziny i jej ochronę. Ten nakaz nie jest dostatecznie realizowany, ponieważ coraz więcej rodzin się rozpada i coraz mniej ludzi łączy się w pary małżeńskie. Skutkiem takiego stanu rzeczy jest stale postępująca zapaść demograficzna w Polsce. Oznacza to, że samo prawo stanowione nie może zastąpić tradycyjnych wartości i zabezpieczyć potrzeb życiowych rodzin. Dlatego równolegle z reformą prawa i Państwa należy zacząć odbudowę życia społecznego opartego na tradycyjnej kulturze życia rodzinnego w Polsce.

Prawo rodzinne powinno wyraźnie nawiązywać do prawa naturalnego które rozstrzyga, że rodzina to związek kobiety i mężczyzny i tylko z takiego związku dzieci mogą się rodzić. Prawo powinno uznać jako rodzinę jednego rodzica z dziećmi oraz żyjących w konkubinacie par kobiety i mężczyzny. Z prawem rodzinnym powinny korespondować i uzupełniać go inne rozstrzygnięcia prawne, które wyraźnie preferują finansowo rodziny z większą ilością dzieci i wielopokoleniowe. Rozwiązania prawne powinny gwarantować rodzinom opiekę i bezpieczeństwo ze strony samorządów i Państwa oraz uznanie społeczne.

Pilnie należy uzupełnić zapisy prawne o:

1. Nadać jednemu z rodziców, który wychowuje więcej niż dwoje dzieci i zdecydował się poświęcić wychowaniu tych dzieci i nie pracuje zarobkowo, statusu pracownika socjalnego. Tacy rodzice dostawaliby comiesięczną pensję finansowaną z kasy państwowej /samorządowej/.

2. Zobowiązać samorządy lokalne do szczególnej opieki nad dziećmi, których rodzice są bezrobotni a nawet zagrożeni bezrobociem.

3. Ustanowić podatek ‘solidarnościowy’ od osób pracujących i nie mających dzieci. Cała zebrana wielkość tego podatku przeznaczona być powinna na fundusz pomoc dla rodzin wielodzietnych mających więcej niż troje dzieci.

4. Nadać członkowi rodziny, który opiekuje się w domu obłożnie chorym krewnym i dlatego nie może pracować zarobkowo, statusu pracownika socjalnego. Taki opiekun dostawałby comiesięczną pensję finansowaną z kasy państwowej /samorządowej/. Cały system organizacji życia społecznego i gospodarczego powinien uwzględniać priorytet celów i zadań rodziny. Gospodarka w tym system organizacji pracy, musi być dostosowany do potrzeb i zadań rodziny a przede wszystkim musi uwzględnić rolę matki jako wychowawczyni, której praca domowa jest bardzo ważną funkcją społeczną.

Opieką socjalną powinny być objęte przede wszystkim rodziny z dziećmi a nie poszczególne osoby. Należy opiekować się dziećmi bezrobotnych rodziców a rodzicom pomóc znaleźć pracę. Trzeba pomagać rodzinom wielodzietnym, patologicznym, i dotkniętych chorobą. Te rodziny po sprawdzeniu sytuacji materialnej w przypadku takiej potrzeby, powinny otrzymać odpowiednie zasiłki pieniężne czy inną opiekę. Państwo i samorządy powinno wspierać wszystkie inicjatywy zajmujące się pomocą społeczną a przede wszystkim tą pomocą, która pomaga rodzinom w wyjściu z długo trwałego wykluczenia. Trzeba także nagradzać i honorować rodziny żyjące etycznie, starannie wychowujące dzieci oraz zaangażowane w działalność społeczną.

Opieka zdrowotna powszechna i darmowa powinna obejmować wszystkie rodziny. Trzeba znacznie poprawić w służbie zdrowia usługi lekarzy rodzinnych i specjalistów, a także zadbać o profilaktykę zdrowotną wśród dzieci i młodzieży. Wielką role w poprawieniu kondycji fizycznej całego narodu jest uprawianie masowo sportu traktowanego jako terapie na wiele schorzeń obecnej cywilizacji. Specjalistyczną opieką zdrowia powinni być objęci ludzie uzależnieni, niedołężni fizycznie i psychicznie w tym ze starości oraz wykluczeni społecznie.

Za wykształcenie i wychowanie swoich dzieci odpowiedzialni są w pełni rodzice. Rodzice powinni od samego początku życia edukować i wychowywać dziecko w domu a także mieć realny wpływ na sposób i poziom edukacji instytucji uczących.

Budownictwo rodzinne jest zupełnie czym innym niż budownictwo mieszkalne. Różnica wynika z zupełnie innych potrzeb ludzi żyjących w rodzinie od osób żyjących samotnie lub realizujących się poza rodziną. Są to dwa typy klientów na tym samym rynku. W przypadku budownictwa mieszkaniowego zakłada się, że lokator używa mieszkania jako miejsca koniecznego pobytu, ale jego aktywność i cele życiowe są realizowane na zewnątrz. Natomiast w budownictwie rodzinnym od samego początku bierze się pod uwagę społeczną role rodziny oraz indywidualne jej cele, model współżycia, kulturę i zasobność. Inaczej mówiąc budownictwo rodzinne zabezpiecza potrzeby wspólnot /rodziny, narodu/ a budownictwo mieszkaniowe potrzeby indywidualne obywateli. Oczywiście oba typy budownictwa są potrzebne i spełniają bardzo ważną role w życiu społecznym, jednak dla poprawnego rozwoju narodu rozumianego jako wspólnota rodzin niezbędny jest dynamiczny rozwój budownictwa rodzinnego. Wsparcie budownictwa rodzinnego przez Państwo powinno polegać na dofinansowywaniu tych rodzin które zdecydowane są realizować /w praktyce na podstawie umowy/ politykę rodzinną Państwa. Także przedsiębiorcy budowlani funkcjonujący na rynku budownictwa rodzinnego powinni uzyskać preferencje podatkowe. Samorządy lokalne ułatwiające rozwój budownictwa rodzinnego i z tym związanego rozwoju wspólnot mieszkańców powinny być szczególnie wspierane przez Państwo.

Tekst opracował: Andrzej Stępniewski. Warszawa i Lipie, styczeń-maj 2015 r.

Tezy Programowe Szlachetnych

Wstęp 

Polska dokonała przez ostatnie 30 lat ogromnego skoku cywilizacyjnego, dwa razy więcej produkuje towarów i usług a eksport jest osiem razy większy. Żyjemy dłużej i znacznie lepiej. Nasz Kraj jest niewątpliwie piękniejszy, mądrzejszy i bardziej zasobny. Osiągnęliśmy to wielkim kosztem. Polacy należą do najszybciej starzejących się społeczeństw na świecie. Z Polski wyemigrowało za pracą ponad 2 mln młodych wykształconych osób. W Kraju w dalszym ciągu jest ponad 10% bezrobotnych głównie młodych wykształconych ludzi a dzietność polskich kobiet obniża się do poziomu 1,3 d/k, który grozi najpierw wstrzymaniem rozwoju a w konsekwencji...

....

Czytaj więcej...

login